De meester spreekt

Zondag 30 november, het jaar 2008 heeft nog één maand te gaan. Eenendertig dagen om onze goede voornemens van 1 januari jl., zo we die hadden, maar al lang vergeten zijn, weer eens uit de kast te halen.

Een persoonlijke ontboezeming. Vanuit de gedachte ‘een gezonde geest in een gezond lichaam’ startte ik voorbeeldig met nadrukkelijk en structureel aan mijn fysieke conditie te werken. Twee keer per week naar de sportschool was me niet genoeg; ook thuis zat ik nog drie keer per week op mijn roeier en crosstrainer. De fitnesstest van begin 2008 gaf dan ook navenant hoog niveau aan. Ik voelde me daar heel goed bij, maar toch één maand voor de jaarwisseling is mijn bezoek aan de sportschool wat minder frequent en ook thuis sla ik wel eens een roeisessie over. Erg? Wel nee, ik voel me nog altijd fit, maar topfit, in staat om bijvoorbeeld een Elfstedentocht te rijden. En toch voor mij zelf, ik loop naar de 60, een signaal om alert op te zijn en de sportieve draad, op een mij passend niveau, blijvend op te pakken. Want ik blijf geloven dat vaker en veelzijdig bewegen een heilzame werking heeft op onze geest.

In dat kader verbaasd het mij telkens weer en misschien wel in toenemende mate hoe wij, en dus ook ik, m.n. in de Randstad onze kinderen opvoeden en tot voorbeeld zijn. Een doorkijkje: één decennium terug werkte ik als directeur op een kleine dorpsschool in Friesland. Mijn verste leerlingen woonden 4 ½ tot 5 kilometer van de school en kwamen voor het merendeel door weer en wind op de fiets naar school. Datzelfde gold voor mijn schoolverlaters; het voortgezet onderwijs in Heerenveen of Oosterwolde lag zo’n 20 km verderop, maar er werd dagelijks gefietst. Hier in de Randstad vinden we een stukje lopen of fietsen evenwel al gauw teveel en lijkt het of we ons liever klemrijden op het parkeerterrein bij het winkelcentrum of de school en/of vaststaan in de file. De hand in eigen boezem stekend: vrijdag jl. ging ik om 5 uur ’s middags, wat eerder dan anders, naar huis. Anderhalf uur later parkeerde ik mijn auto op oprit naast mijn huis; was ik op fiets gegaan, dan was ik waarschijnlijk al drie kwartier thuis geweest. Op zo’n moment vraag ik me af waar ik mee bezig ben en of het niet anders kan en moet. Gelukkig zijn er onder ons die dagelijks het goede voorbeeld geven. Het gezegde ‘een goed voorbeeld doet volgen’ gaat evenwel niet vanzelf op; daar zullen we wat met elkaar aan moeten doen. Een illusie? Misschien, maar dromen kun je niet leren, wel de durf om ze waar te maken. Kortom ik ben benieuwd of we in de Randstad er nog een keer toe komen dat we de rust vinden om niet voor elk wissewasje de auto te pakken, maar m.n. binnen onze eigen leefomgeving ons vaker lopend of fietsend te verplaatsen. M.n. het komen naar school en weer teruggaan naar huis is voor kinderen een prima leerschool, veel beter dan op de achterbank, om zich door het verkeer te leren begeven en zorgt bijkomend ook nog eens voor een uurtje gezonde beweging.

Die gezonde, gevarieerde beweging gun ik ieder kind. Niet alleen door het woon-/schoolverkeer lopend of per fiets te doen, maar ook door speelveldjes in de woonomgeving en liefst 3 keer in de week een gymles op school. Vooralsnog lijkt dat laatste m.n. op Lansingh Zuid een illusie met een gymzaal op 1 ½ km. Maar wat niet is, kan mogelijk ooit nog komen. Als school zullen we in elk geval pogingen in het werk blijven stellen dat vergeet bij de bouw te herstellen. En zodra nieuwbouw voor Centrum daadwerkelijk aan de orde komt, niet verzuimen nadrukkelijk als wens met een hoge prioriteit naar voren te brengen.

Tot zover mijn pleidooi voor meer bewegen voor u, uw kinderen en mijzelf.

Ik sluit af met alle kinderen en de redactie hartelijk te bedanken voor deze mooie schoolkrant op de valreep van 2008 naar 2009.

Rest mij u allen een fijne kerst, een goede jaarwisseling en een gezond 2009 toe te wensen.

Jan Torn