Sinds jaar en dag speelt op de ochtend dat groep 8 op meer
daagse schoolreis gaat het lied ‘we gaan op kamp, met veel lawaai en herrie,
gestommel en gestamp….’door mijn hoofd.
Zo ook op woensdag 24 juni als ik opsta, mijn tas inpak en
mijn auto naar Heino zal sturen. Alvorens weg te rijden informeer ik nog even
naar de stemming (die zit er wel in), of de bus er al is (staat er al vanaf
8.00 uur) en of de losse euro’s voor de lunch van vrijdag al zijn gepakt (ook
dat blijkt gebeurd te zijn). Kortom het kamp of liever werkweek (daarover zijn
de meningen verdeeld) kan van start. En terwijl op locatie Centrum de laatste
voorbereidingen worden getroffen en de bagage in de bus wordt geladen, sta ik
in de file op de A27 richting Utrecht. Eenmaal Amersfoort voorbij kan de km
teller weer naar 120 en lijkt het fileleed (ik weet dan nog niet wat mij
vrijdag boven het hoofd hangt) geleden. Ondertussen probeer ik contact te
krijgen met de bus. De sfeer zit er daar (naar ik later hoor) evenwel zo in,
dat mijn telefonische oproep absoluut niet wordt gehoord.
Even na 10.00 uur arriveer ik in Heino, meld mij bij de
receptie, loop de namenlijst door, krijg de kampregels uitgereikt en betaal €
50,- borg. Vervolgens controleer ik ons kamphuis, stel vast dat alles aanwezig
is, om dan te gaan genieten van het mooie weer en een kopje koffie. Tegen 11.00
uur rijdt de bus het terrein op, druk en uitgelaten stappen de kinderen uit,
pakken hun tassen en trolleys en lopen achter mij aan naar huis 31. Aldaar
aangekomen mogen (heel geëmancipeerd) de jongens nog een keer terug om de
gezamenlijke bagage op te halen. Als ‘beloning’ mogen zij als eersten het
kamphuis in en hun slaapkamers uitzoeken. Uiteraard stampen de meisjes achter
hen aan en binnen de korsten keren is de kamerindeling opnieuw gemaakt, heeft
ieder een bed uitgezocht en worden de tassen driftig uitgepakt.
Voor de leiding het moment om (gelet op het mooie weer) even
de planning van de woensdag en de donderdag door te nemen. Alles lijkt mee te
werken om dit kamp te laten slagen.
Om 12.45 uur worden we in het restaurant verwacht en stipt
op tijd stappen we naar binnen. Na een korte instructie hoe het buffetsysteem
werkt en waar we zitten, pakt ieder wat van zijn gading is en wordt er smakelijk
gegeten en gedronken. Als we uitgegeten zijn, ruimt ieder zijn eigen afval en
afwas op en lopen we terug naar ons kamphuis. ’s Middags spelen we ‘ren je rot’
en gaan we ook met z’n allen een uurtje zwemmen, uiteraard met veel plezier,
gespetter en gespat. Eenmaal terug vinden de meisjes het leuk om de jongens op
te tutten en die laten dat zich maar al te graag gebeuren. ’t Is wonderbaarlijk
welke metamorfose sommigen ondergaan. Om 18.00 uur is het tijd voor ‘de warme
hap’; hierbij is er keuze uit twee menu’s en uiteraard wordt er rekening
gehouden met de kinderen die geen varkensvlees mogen en vegetariër zijn. ’s
Avonds doen we een partijtje volleybal of slagbal en vervolgens gaan we naar de
disco, evenwel niet nadat er eerst flink ‘getutterd ‘ is. Met een ‘volwassen
snuit’ zie ik ze onder begeleiding van juf Willeke, juf Marjolijn en meester
Jasper gaan. Zelf neem ik even tijd voor mijzelf, disco is niet zo aan mij
besteed.
Weer terug trekt ieder zijn wandelschoenen en –outfit aan en
gaan we ‘gewapend’ met zaklantaarns op stap voor de nachtwandeling. Een rondje
van een goed uur dat ik, indien nodig, heel gemakkelijk kan inkorten tot de
helft. Deze keer niet nodig en tien over half één zijn we weer terug. Links en
rechts wordt er nog wat gedronken, maar de meesten maken aanstalten om naar bed
te gaan. Slapen is er het eerste uur traditiegetrouw niet bij. Eerst na tweeën
valt de één na de ander in slaap. Zelf slaap ik rond 3 uur, maar wordt reeds om
half 6 gewekt, omdat boven mij enkele groep 8-ers (luiduchtig wakker geworden)
even worden ‘toegesproken’. Dit ‘feestje’ hoort erbij en dus glimlach ik maar
als om 7.00 uur de cd-speler eenieder
luid en duidelijk wakker maakt. In pyjama gezeten met een kop koffie in de hand
sla ik de slaperige kopjes gade als zij de trap afkomen om zich te gaan
douchen, om vervolgens fris en voor zover mogelijk fit aan het ontbijt te
verschijnen. De donderdagochtend staat in het teken van de speurtocht en het
babyfoto spel. Snel worden er groepjes gevormd, die, na eerst te zijn
geïnstrueerd, om de 5 minuten met een fotomapje op stap gaan. Op een punt in de
route waar heen en terug elkaar kruisen staan juf Willeke en ik om zo nodig
groepjes met weinig richting gevoel weer op het goede spoor te zetten. Terug
leidt het raden van wie is wie bij de babyfoto’s ook nu weer tot grote
hilariteit. We boffen dit jaar met het weer en trekken ’s middags na de lunch
dan ook naar de waterplas met rondom zandstrand. Aldaar wordt er eerst in het
water geravot en vervolgens spelen we zeskamp uitgezet door juf Marjolijn en
meester Jasper. Ondanks het warme weer en lichtelijke
vermoeidheidsverschijnselen doet iedereen enthousiast mee. Aan het eind van de
middag staat ‘midgetgolf’ op het programma. Even na vieren is het verzamelen
geblazen en lopen we een paar honderd meter terug naar het kamphuis. Aldaar
wordt er volgens ‘schema’ (ieder drie minuten) gedoucht en staan we om vijf uur
te midgetgolfen . Ook hier doet iedereen in spontaan gevormde groepjes van 2, 3
of 4 weer even enthousiast aan mee. Midgetgolfen spreek je altijd voor een uur
af en zo schuiven we om 6 uur het naast gelegen restaurant binnen. Zo
langzamerhand kennen we de spelregels, waar bijna iedereen zich keurig aan
houdt. Kortom niet alleen de spellen en het spelen, maar ook het eten was een
feestje; ik hoop dat dat terug te zien is op de Heino-dvd.
Dan de bonte avond; iedereen heeft iets verzonnen en
ingeoefend. Voor het eerst sinds 8 jaar eens geen playback, wel een groepje met
een toneelstukje waarin diverse zeer herkenbare ‘juffen en meesters’ optreden.
Leuk ook dit weer eens mee te maken. Daarnaast zijn er uiteraard de goochelact,
een quiz, een dansje voor ons allen, etc. Dan hebben juf Willeke en juf
Marjolijn nog een verrassing in petto, te
weten ‘gouden’ medailles voor de sportiefste, hulpvaardigste, meest sociale etc
.leerling.
Laatste nummer van de avond is de stoelendans, eerst de
jongens en dan de meisjes op de muziek verzorgd door meester Jasper. Vervolgens
wordt de avond afgesloten door de limbodans, d.w.z. onder een laag opgehouden
stok door dansen. Heel knap te zien hoe een tal van kinderen hier keer op keer
in slagen.
Vervolgens geven wij het sein ‘en nu naar bed’. Rond 24.00
uur is iedereen bezig zich om te kleden en worden de tanden gepoetst. Dit keer
wordt het geen half 3, maar na enig overtuigend aandringen van mijn kant
(iedereen is moe) is het om half één stil en slaapt iedereen tot vrijdag om 7
uur de ‘wekker’ afloopt.
Voor menigeen is opstaan nu even een probleem, evenwel niet
voor juf Marjolijn, juf Willeke en meester Jasper. Zij dansen vrolijk op de
maat van vooral harde muziek iedereen wakker en z’n bed uit. Dan is het
aankleden, tassen inpakken en slaapzakken oprollen. Dat laatste is voor
menigeen een klus, want de truc ‘hoe krijg je zo’n grote slaapzak in zo’n
kleine tas’ is niet door iedereen thuis geoefend. Fijn als je die hulpeloosheid
(zelf vader van 3 kinderen) herkent en zo nodig een handje kan toesteken. Zodra
iemand klaar is wordt de bagage naar beneden gedragen en op de tafels gezet,
vervolgens worden de kamers opgeruimd en geveegd. Na een korte inspectie
onzerzijds gaan we ontbijten. Stipt half 10 staat de bus klaar, kan de bagage
worden ingeladen en wordt ‘in alle rust’ koers gezet naar Slagharen. Aldaar
wordt eerst tot 12.00 uur en na de lunch tot 15.00 uur in groepjes van soms
zeer uiteenlopende samenstelling van alle attracties (van vrije val tot
waterglijbaan) genoten. Om 15.00 uur is het verzamelen bij de fontein. We maken
wat groepsfoto’s en lopen vervolgens naar de bus, die ons weer netjes door het
drukke verkeer naar Krimpen brengt.
Zelf rij ik in mijn eigen auto naar huis (dit jaar gelukkig
niet nodig gehad) en heb alle tijd, dankzij twee en een halfuur in druk verkeer
en files, om na te genieten van dit ‘kamp zonder wanklank’. De 2 staat voor de
tweede keer dat ik op deze wijze over onze meerdaagse schoolreis naar Heino
schrijf. Ik ben er inmiddels 8 x geweest en elk jaar is het weer een succes,
maar dit jaar net iets meer omdat alle succesfactoren samenwerkten en werkelijk
niets heeft tegengezeten, nou ja de verkeersdrukte / file terug dan misschien.
